دیدی برت گرداندم؟! دیدی هنوز دلت برای من میتپد... دیگر به چیزی شک نکن! از چیزی نترس! حالا من پشت و پناه توام...

سید عماد موسوی
شاعر، روزنامهنگار

اُرس همان سرو کوهی است اگر بشناسیاش! درختی که همیشه در کوهستانها تنهاست و تنها درختی که خودکشی میکند! که ارادهی نیستی دارد، همانقدر که در هستی اراده دارد!
درختی که تنها میروید، تنها زندگی میکند و تنها با مرگی خودخواسته پایان میپذیرد...
اگر بشناسیاش و اگر بشناسیام...!

instagram:
_emad_mousavi

telegram.me/seyedemadmousavi

سید عماد موسوی
شاعر، روزنامهنگار

اُرس همان سرو کوهی است اگر بشناسیاش! درختی که همیشه در کوهستانها تنهاست و تنها درختی که خودکشی میکند! که ارادهی نیستی دارد، همانقدر که در هستی اراده دارد!
درختی که تنها میروید، تنها زندگی میکند و تنها با مرگی خودخواسته پایان میپذیرد...
اگر بشناسیاش و اگر بشناسیام...!

instagram:
_emad_mousavi

telegram.me/seyedemadmousavi

تنم عرق کرده و چسبناک است... دور و برم پر است از کاغذهای چرکنویس و فرمولهای ریاضی و مدارهای بیپدری که انگار ولتاژ و جریانشان را از من طلبکارند... تو لابد الان سر کاری و حتی وقت نکردهای اساماس آخرم را بخوانی... لابد الان داری به من فکر میکنی و تا یک ساعت دیگر صدای زنگت، قلبم را از جا میکند..

سید عماد موسوی
شاعر، روزنامهنگار

اُرس همان سرو کوهی است اگر بشناسیاش! درختی که همیشه در کوهستانها تنهاست و تنها درختی که خودکشی میکند! که ارادهی نیستی دارد، همانقدر که در هستی اراده دارد!
درختی که تنها میروید، تنها زندگی میکند و تنها با مرگی خودخواسته پایان میپذیرد...
اگر بشناسیاش و اگر بشناسیام...!

instagram:
_emad_mousavi

telegram.me/seyedemadmousavi

میز آرایش را آوردم و گذاشتم وسط هال... دلم گواه میداد که امروز، آینهاش میشکند، و دست آخر هم شکست! خوردم بهش و افتاد و آینهاش هزار تکه شد روی سرامیکهای کف هال... و تنها به تو گفتم که آینه را شکستهام... و دلم گرفت و دلت گرفت... اما گفتم نگران نباش زیبا! یک آینهی نو میگیرم! آینهای که ما، اولین

سید عماد موسوی
شاعر، روزنامهنگار

اُرس همان سرو کوهی است اگر بشناسیاش! درختی که همیشه در کوهستانها تنهاست و تنها درختی که خودکشی میکند! که ارادهی نیستی دارد، همانقدر که در هستی اراده دارد!
درختی که تنها میروید، تنها زندگی میکند و تنها با مرگی خودخواسته پایان میپذیرد...
اگر بشناسیاش و اگر بشناسیام...!

instagram:
_emad_mousavi

telegram.me/seyedemadmousavi

من آفریدم... خودم را، تو را و خیلی از آدمهایی را که میشناسی... با رویاهایی که ساختم... با کلماتی که ادا کردم و با دیوانگی محض؛ با دستهای خالی... من، به تو رویایی دادم که بتوانی با آن زندگی کنی و بمیری... رویایی که آدمهای معمولی، از داشتنش میترسند... من تو را ساختم، تو را از هیچ ساختم و حالا تو،

روبهروتو نگاه کن! با همون چشمای هرجاییِ هرزه به روبهروت خیره شو! یه لجنزار میبینی... لجنزاری که آدمای ترسو و فرومایهای مثِ تو دارن توش غلت میزنن و همیشه هم ازش ناراضی به نظر میرسن! امّا قورباغهی عزیزم؛ تو خودت این لجنزار رو درست کردی! این دنیایِ گُه نتیجهی انتخابای خودته! نتیجهی جُبن و بزد

یه نفر بهم نشون بده که گذشتهای نداشته باشه! آدما خواب نیستن که از یه جایی به بعد قطع بشن٬ آدما ادامه دارن، کش میان و یه جاهایی کم میارن! گذشته همیشه سعی میکنه دنبالمون کنه و مث یه سایه کنارمون بمونه و این تعقیب احمقانه رو با سماجت خاصی انجام میده! میدونی! خیلی از آدما تسلیم گذشتهشون شدن و دارن م